2018_0310_12.jpg
Mateusz Bourkane

Epika i dzieje. Studia o polskiej powieści historycznej w XIX i XX wieku

Wydanie I
Poznań 2018

Format 21x15 cm
ISBN 978-83-65483-69-0
ss. 132


W powieści historycznej, co podkreślał Kazimierz Bartoszyński, kwestią szczególnie istotną jest „fakt wydobycia ze świata przedstawionego jakichś elementów specyficznych, kontrastujących ze współczesnością”. Pamiętać jednak trzeba, że narracja o dziejach to przede wszystkim „literacko-poznawcza gra z czytelnikiem”, która zmusza pisarzy do dokonywania niełatwych wyborów, gdyż różne są przecież sposoby charakteryz owania konkretnych epok czy wydarzeń z przeszłości. Konsekwencją wydaje się tutaj między innymi wielość „ujęć wariantowych” w obrębie szeroko rozumianego gatunku, a także zadziwiająca intensywność dotyczących go polemik artystycznych.

Niniejszy tom studiów o polskiej powieści historycznej w założeniu stanowić ma skromną glosę do istniejącego stanu badań, czyli próbę zwrócenia uwagi na problemy, które jak dotąd rzadko odnotowywane były w naukowych dyskursach. Nieczęsto i jedynie na prawach kontekstu, co już tutaj należy podkreślić, przywoływane są w książce utwory Józefa Ignacego Kraszewskiego, Henryka Sienkiewicza oraz Stefana Żeromskiego, tradycyjnie uchodzących za rodzimych klasyków gatunku. Wśród bohaterów prezentowanych szkiców miejsce wyjątkowe zajmuje natomiast Władysław Reymont, autor trylogii Rok 1794, dzieła zdecydowanie niedocenionego i słabo rozpoznawalnego na tle innych dokonań noblisty. Cykl ów, z wielu względów godny przypomnienia, poddany został selektywnej analizie w pierwszej części zbioru.

(Ze wstępu)

Nakład wyczerpany